Πενήντα δύο χρόνια μετά την εξέγερση των φοιτητών/-τριών και του λαού ενάντια στην αμερικανοκίνητη χούντα, τα συνθήματα του Πολυτεχνείου — Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία — αντηχούν πιο επίκαιρα από ποτέ. Τότε, όπως και τώρα, η ανάγκη για αξιοπρέπεια, δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη γίνεται δύναμη αγώνα απέναντι σε κάθε μορφή αυταρχισμού, εκμετάλλευσης και ιμπεριαλισμού.
ΨΩΜΙ:
Η ανεργία, η ακρίβεια, τα δυσβάσταχτα ενοίκια και η αβάσταχτη φορολογία διαμορφώνουν μια καθημερινότητα γεμάτη άγχος και ανασφάλεια για τα λαϊκά στρώματα. Η φτωχοποίηση προχωρά, ενώ μια ολιγαρχία συγκεντρώνει απίστευτο πλούτο. Οι κυβερνητικές πολιτικές — από το 13ωρο έως την απορρύθμιση της εργασίας — χτίζουν ένα καθεστώς εκμετάλλευσης που θωρακίζει τα κέρδη των πολυεθνικών, των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων. Το κοινωνικό κράτος υποχωρεί, τα κοινά αγαθά ιδιωτικοποιούνται και οι ανάγκες του λαού παραμερίζονται.
ΠΑΙΔΕΙΑ:
Η δημόσια παιδεία βρίσκεται σε κρίσιμο σταυροδρόμι. Η χρόνια υποχρηματοδότηση, τα απαρχαιωμένα και μη ασφαλή σχολικά κτήρια, τα χιλιάδες κενά σε εκπαιδευτικούς και η υποστελέχωση των σχολείων υπονομεύουν το δικαίωμα στη μόρφωση. Το εκπαιδευτικό σύστημα παράγει ανισότητες και λειτουργικό αναλφαβητισμό, ενώ η κυβέρνηση — σε συμφωνία με τον ΟΟΣΑ και την ΕΕ — προωθεί την εμπορευματοποίηση της γνώσης, τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και μια αξιολόγηση-εργαλείο πειθάρχησης και διώξεων.
Η μόρφωση γίνεται εμπόρευμα για τους λίγους, ενώ τα παιδιά της κοινωνικής πλειοψηφίας προετοιμάζονται ως φθηνό εργατικό δυναμικό.
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ:
Όσο πιο άδικο γίνεται το σύστημα, τόσο εντείνεται ο αυταρχισμός. Η περιστολή συνταγματικών δικαιωμάτων, η ποινικοποίηση των συνδικαλιστικών ελευθεριών, η στρατιωτικοποίηση του δημόσιου χώρου — όπως στο Μνημείο Αγνώστου Στρατιώτη — και η διαρκής καταστολή απέναντι σε κοινωνικές κινητοποιήσεις (από τα Τέμπη έως τις διαδηλώσεις για την Παλαιστίνη) δείχνουν ότι το κράτος δεν διστάζει να χρησιμοποιεί βία για να επιβάλει τις πολιτικές του. Οι αγωνιστές/-τριες οδηγούνται στα δικαστήρια, τα σωματεία φιμώνονται, η δημοκρατία συρρικνώνεται.
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ – ΕΞΩ ΤΟ ΝΑΤΟ, ΕΞΩ ΟΙ ΗΠΑ:
Το σύνθημα που κάποιοι θέλησαν να εξαφανίσουν από τα βιβλία παραμένει ζωντανό. Οι πόλεμοι στην Ουκρανία, την Παλαιστίνη, τη Συρία και τον Λίβανο αποδεικνύουν ότι οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί των μεγάλων δυνάμεων συνεχίζουν να σπέρνουν θάνατο, φτώχεια και προσφυγιά. Η περιοχή μας βράζει, ενώ η ελληνική κυβέρνηση παραχωρεί γη και ύδωρ στις στρατιωτικές συμμαχίες, μετατρέποντας τη χώρα σε πολεμική βάση και πιθανό στόχο.
Η πολεμική οικονομία απαιτεί θυσίες από τον λαό: περικοπές στην Υγεία, την Παιδεία και την Πρόνοια, και νέα βάρη για τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία.
ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ:
Τα αιτήματα του Πολυτεχνείου μας δείχνουν τον δρόμο:
– Ζωή με αξιοπρέπεια και κοινωνική δικαιοσύνη.
– Δημόσια, σύγχρονη και ποιοτική παιδεία για όλους.
– Ελευθερία, δημοκρατία και σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα.
– Ειρήνη στην Ουκρανία, την Παλαιστίνη και παντού. Να σταματήσει κάθε πόλεμος, κάθε κατοχή, κάθε γενοκτονία.
Είναι χρέος μας, με τη δύναμη των μαζικών αγώνων και με οδηγό το φωτεινό παράδειγμα των αγωνιστών/-τριών του Πολυτεχνείου που δε λύγισαν μπροστά στα βασανιστήρια της Χούντας, να στεκόμαστε όρθιοι/-ες και να αντιστεκόμαστε. Να υπερασπιζόμαστε με όλες μας τις δυνάμεις τη δημοκρατία, την ελευθερία και την αξιοπρέπειά μας απέναντι σε κάθε προσπάθεια να τις υπονομεύσουν..
Για εμάς τους/τις εκπαιδευτικούς, το χρέος είναι διπλό:
να διατηρούμε ζωντανή τη μνήμη της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και να διαπαιδαγωγούμε τη νέα γενιά ώστε να στέκεται όρθια, ελεύθερη, ανυπάκουη στις αδικίες — έτοιμη, αν χρειαστεί, για νέα Πολυτεχνεία.
Τίποτα δεν είναι προεξοφλημένο. Το μέλλον είναι στα χέρια μας.
Άνοιξαν οι πύλες του Πολυτεχνείου.
Όλοι/-ες στον τριήμερο αγωνιστικό εορτασμό.
Όλοι/-ες στη μεγάλη πορεία στις 17 Νοέμβρη.
Leave a Reply