Εργατικά ατυχήματα: όροι ασφάλειας και υγιεινής στα σχολεία μας

Εργατικά ατυχήματα: όροι ασφάλειας και υγιεινής στα σχολεία μας: Ένα νόμισμα με δύο πλευρές όπου εκπαιδευτικοί, γονείς και μαθητές παραμένουν στη δίνη της αντιαναπηρικής αντιλαϊκής πολιτικής και στη μέγγενη της πολεμικής οικονομίας.

Με αφορμή ένα ακόμη ατύχημα σε συνάδελφο που συνέβη στο ΕΕΕΕΚ Αγίου Δημητρίου, το οποίο έρχεται να προστεθεί στην μεγάλη λίστα με τα δεκάδες ατυχήματα που έχουν γίνει στο συγκεκριμένο σχολείο και τα εκατοντάδες που συμβαίνουν στα σχολεία καθημερινά, ζητάμε ασφαλείς συνθήκες εργασίας για όλους τους εκπαιδευτικούς και ΕΕΠ-ΕΒΠ, ως βασική προϋπόθεση και για την ασφάλεια των ίδιων των μαθητών με αναπηρία.

Συχνό φαινόμενο είναι τα εργατικά «ατυχήματα», ιδιαίτερα στα ειδικά σχολεία, με τους εργαζόμενους σε αυτά να τραυματίζονται σε μεγάλη συχνότητα. Έτσι,  καταδεικνύεται ότι τα σχολεία έχουν μετατραπεί σε αρένες και παγίδες, όπου οι εργαζόμενοι θυσιάζουμε καθημερινά την σωματική και ψυχολογική μας ακεραιότητα,  προκειμένου με τη δική μας αυτοθυσία να λειτουργήσουν απρόσκοπτα. Όμως για να σταθούν όρθια τα σχολεία, δεν απαιτείται μόνο το δικό μας  φιλότιμο!

Φυσικά, όλα αυτά δεν αποτελούν «ατυχή» γεγονότα. Η έλλειψη των μέτρων για την προστασία της υγείας και της ασφάλειας, η εντατικοποίηση της εργασίας, οι κυβερνητικές αντιεκπαιδευτικές πολιτικές με τη χρόνια υποστελέχωση, τα υπεράριθμα σχολεία, οι υποστελεχωμένες δημόσιες δομές ψυχικής υγείας, η απουσία στήριξης των οικογενειών και η απουσία τακτικής παρακολούθησης των μαθητών, δημιουργούν εκρηκτικό κλίμα στο χώρο του σχολείου. Το ίδιο το σύστημα θυσιάζει την υγεία και τη ζωή των εργαζομένων, των μαθητών και των γονιών στο βωμό του κέρδους, καθώς η ειδική αγωγή θεωρείται κόστος, δεν είναι κερδοφόρα όπως η πολεμική βιομηχανία!

Δεν είναι λίγες οι φορές που εκπαιδευτικοί τραυματίζονται σοβαρά από τους μαθητές τους και η απάντηση από διευθύνσεις και υπουργείο είναι ότι δεν υφίστανται εργατικό ατύχημα! Μάλιστα, οι αναπληρωτές συνάδελφοί μας αναγκάζονται να πληρώνουν από την τσέπη τους κάθε μέρα αναρρωτικής λόγω της ανισότητας στα δικαιώματά τους και να αναγκάζονται να συνεχίζουν να δουλεύουν ακόμη και με σπασμένα πόδια, άρρωστοι, έγκυες με απειλούμενη κύηση και με πολλά παραδείγματα ακόμη, προκειμένου να μην στερηθούν το μεροκάματο.

Οι μαθητές μας αυτοτραυματίζονται ή στρέφονται με επιθετικότητα απέναντι στους συμμαθητές τους, τους γονείς τους, τα αδέρφια τους, τους φροντιστές τους. Μέσα σε αυτό έρχεται να προστεθεί η πλήρης έλλειψη επιστημονικής συμβουλευτικής και καθοδήγησης με ευθύνη του κράτους προς την οικογένεια. Δεν γίνεται να καθορίζεται η «μοίρα» των ΑΜΕΑ, των εργαζομένων σε δομές ειδικής αγωγής και των οικογενειών τους από  την «θεοποιημένη» ατομική ευθύνη και την αποποίηση της ευθύνης του κράτους! Χρειάζεται η παρέμβαση να είναι συλλογική ευθύνη του κράτους, να παρέχονται δωρεάν μέσα, δομές και υπηρεσίες για το παιδί, την οικογένειά και τους εργαζόμενους στα σχολεία της ειδικής αγωγής.

Δεν είναι λίγες οι φορές που οι εργαζόμενοι στα ειδικά σχολεία έχουμε νιώσει αντιφατικά συναισθήματα, γιατί από τη μία θέλουμε να προσφέρουμε το καλύτερο για τους μαθητές μας, αλλά ταυτόχρονα ανησυχούμε και νιώθουμε ανασφάλεια για τη δική μας και δική τους σωματική ακεραιότητα. Κριτήριο λοιπόν για εκπαιδευτικούς, ΕΕΠ- ΕΒΠ και γονείς πρέπει να είναι η ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών μας.

Γονείς, εκπαιδευτικοί, ΕΕΠ και ΕΒΠ παλεύουμε ενωμένοι:

– Για σύγχρονα ειδικά σχολεία με επαρκείς και κατάλληλους χώρους, με σύγχρονες αίθουσες, ασφαλείς αυλές, λειτουργικά εργαστήρια, με κτήρια που να ανταποκρίνονται στις πραγματικές ανάγκες των παιδιών και του προσωπικού — όχι σχολεία σε υπόγεια, κοντέινερ ή κτήρια που ρημάζουν. Σχολεία που δεν θα ασφυκτιούν από τον υπερβολικό αριθμό μαθητών, γιατί η ειδική αγωγή δεν είναι «λογιστικό μέγεθος» ούτε υπόθεση στοίβαξης. Κάθε μαθητής/μαθήτρια χρειάζεται χώρο, χρόνο και υποστήριξη, όχι συνθήκες πίεσης και εξουθένωσης.

– Για να σταματήσουν τα εργατικά ατυχήματα στα ειδικά σχολεία, που αποτελούν αποτέλεσμα των εξαντλητικών συνθηκών, των τεράστιων κενών, αλλά και της παντελούς απουσίας μέτρων υγιεινής και ασφάλειας για εργαζόμενους και μαθητές. ουσιαστική αντισεισμική/ αντιπλημμυρική/ αντιπυρική θωράκιση– σύγχρονες συνθήκες υγιεινής και ασφάλειας σε αυτά στο ύψος των αναγκών του πληθυσμού που υποστηρίζουν.

– Πλήρη εξοπλισμό που απαιτείται για την ασφαλή και ουσιαστική υποστήριξη των μαθητών: από βασικά βοηθητικά μέσα μέχρι αναπηρικά αμαξίδια, εργονομικά έπιπλα, υλικά επικοινωνίας, ψυχομετρικά εργαλεία, τεχνολογικά εργαλεία και μέσα κινησιοθεραπείας, προσαρμοσμένοι χώροι αποφόρτισης. Δεν δεχόμαστε άλλο τη λογική «φέρτε ό,τι χρειάζεται από το σπίτι» και «αυτοσχεδιάστε». Να εξασφαλιστεί επιτέλους το απαραίτητο βοηθητικό– υποστηρικτικό υλικό, ώστε να μην εξαρτάται η ποιότητα της δουλειάς μας από την τσέπη εργαζομένων και γονιών, αλλά από πραγματική κρατική ευθύνη και χρηματοδότηση.

Απαιτούμε:

• Αναγνώριση και καταγραφή όλων των εργατικών ατυχημάτων ως τέτοια στα σχολεία από τις Διευθύνσεις και τις Διευθύνσεις Εκπαίδευσης
• Εξίσωση όλων των δικαιωμάτων μονίμων  και αναπληρωτών εδώ και τώρα
• Υπογραφή συλλογικής σύμβασης
• Επαναφορά ωραρίου και περαιτέρω μείωση ωραρίου  σε εργαζόμενους στην ειδική αγωγή
• Ένταξη στα ΒΑΕ
• Μείωση ορίου συνταξιοδότησης
• Επαναφορά επιδόματος ειδικής αγωγής
• Κάλυψη όλων των αναγκών σε προσωπικό- υποδομές – εξοπλισμό
• Οργανωμένη σχολιατρική υπηρεσία, παρακολούθηση μαθητών κατά τη διάρκεια του σχολικού ωραρίου σε άμεση διασύνδεση με την πρωτοβάθμια βαθμίδα υγείας

Συμμετέχουμε μαζικά στη στάση εργασίας 11:00-14:00 όπως και στην -παράσταση διαμαρτυρίας στη Δ Διεύθυνση Αθήνας στις 12:00. Για τη διευκόλυνση της συμμετοχής των συναδέλφων κηρύσσουμε 1- 3 ώρες διευκολυντική στάση εργασίας στο ωράριο του κάθε συναδέλφου για την Πέμπτη 26/3.